PNF METODA REHABILITACJI NA CZYM POLEGA

Metoda rehabilitacji PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation) jest specyficzną i zarazem uznaną na świecie metodą rehabilitacji osób z zaburzeniami układu kostno-mięśniowego oraz nerwowego. Terapię tą charakteryzuje własna filozofia oraz zasady pracy z osobami chorymi. Metoda uwzględnia odczuwanie własnego ruchu oraz skupia się na ułatwianiu ruchu zgodnego z fizjologicznymi sposobami wykonywania skutecznej czynnościowo aktywności ruchowej. Koncepcja metody PNF powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa – dr. Hermana Kabata i fizjoterapeutki – Maggie Knott. Dostrzegli oni, że ruchy wykonywane w życiu codziennym nie odbywają się w jednej płaszczyźnie anatomicznej, lecz mają charakter złożony.

CZYM JEST PNF

PNF to skrót od Proprioceptive Neuromuscular Facilitation, co w tłumaczeniu oznaczaproprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie, czyli usprawnienie i oznacza neurofizjologiczne oddziaływanie terapeutyczne na receptory ciała ludzkiego, które poprzez połączenia nerwowo-mięśniowe wpływają na ośrodkowy układ nerwowy i ułatwiają choremu wykonanie upośledzonej czynności ruchowej. Celem tej metody rehabilitacji jest praca nad daną funkcją, której chory potrzebuje tj. sięganie po przedmiot i podnoszenie, siadanie, chodzenie czy utrzymywanie prawidłowej postawy ciała. Wykorzystywane są do tego zdrowe elementy jego narządu ruchu. PNF  uważa się za jedną z  najlepszych metod fizjoterapeutycznych i ma szerokie zastosowanie w współczesnej rehabilitacji ruchowej.

JAK WYGLĄDA TERAPIA

Terapia obejmuje:

  • wielokrotnie powtarzanie ruchów, dzięki którym odtworzy się przewodnictwo nerwowe, co przypomni choremu jak wykonywać je samodzielnie
  • ruchy naturalne – przebiegają trójpłaszczyznowo i są zbliżone do aktywności dnia codziennego przez co aktywizują największą ilości mięśni
  • wykorzystywanie silnych i zdrowych regionów ciała, dzięki czemu zostaną uruchomione rezerwy tkwiące w organizmie. Siłę i potencjał poszukuje się w najsprawniejszych, bezbolesnych sferach ruchowych, które poprzez mechanizm przeniesienia pobudzenia wpływają na okolice chore i słabe
  • pobudzanie wielu zmysłów chorego – w tym przypadku wykorzystuje się stymulacje dotykowe (kontakt manualny, poprzez odpowiedni chwyt), wizualne (kontakt wzrokowy, aby kontrolować i korygować ruch wykonywany przez pacjenta), werbalne (słowny opis ruchu poprzez krótkie i jasne komendy), pobudzenie proprioreceptorów (w mięśniach, ścięgnach, czy torebkach stawowych za pomocą odpowiednich technik)
  • usprawnianie funkcji wegetatywnych, czyli praca nad mimiką twarzy, funkcją połykania, artykulacji, regulacja pracy układu nerwowego oraz oddechowego poprzez oddziaływanie w obrębie tułowia i klatki piersiowej
  • możliwość pracy na materacu, na leżance, z piłami lub innym sprzętem oraz naukę chodzenia
  • specjalne techniki uczące ruchu, koordynacji, stabilizujące, rozluźniające, mobilizujące, przeciwbólowe tj. przekazywanie informacji na temat kierunku, kolejności i szybkości wykonywanego ruchu; rozciąganie mięśni by przygotować je do ruchu; poprawa stabilizacji i czucia głębokiego; pobudzenie mięśni do skurczu; rytmiczne pobudzanie ruchu i poprawa koordynacji ruchów
  • elementy treningu samoobsługi z wykorzystaniem przedmiotów codziennego użytku tj. nauka zmian pozycji ciała i ruchów globalnych, sięganie po przedmioty, poruszania się w obrębie łóżka, przesiadania się z wózka na toaletę, siadanie, wstawanie oraz chodzenie

WSKAZANIA DO TERAPII

  • problemy ortopedyczne – po urazach kości, stawów i tkanek miękkich, po wszczepieniu endoprotez, po artroskopii i zabiegach rekonstrukcyjnych, kontuzjach sportowych, amputacjach
  • problemy neurologiczne – po udarach mózgu, urazach mózgowo-czaszkowe i rdzenia kręgowego, przy stwardnieniu rozsianym, ataksji, chorobach móżdżku, polineuropatiach, chorobie Parkinsona, zaburzeniach po zabiegach neurochirurgicznych oraz przy zaburzeniach funkcji wegetatywnych, czyli oddychania, połykania, przy mózgowym porażeniu dziecięcym oraz przy przepuklinie oponowo-rdzeniowej
  • wady postawy ciała –  skolioza, deformacje klatki piersiowej czy stóp
  • zaburzeń chodu i utrzymania równowagi z różnych przyczyn
  • problemy z mięśniami – zaburzenia metaboliczne i funkcji, deficyt masy i siły mięśniowej, dystrofie, zmiany zapalne
  • problemy z kręgosłupem – zespoły bólowe, dyskopatie, hipermobilność

ZALETY TERAPII PNF

  • terapia jest bezbolesna
  • niewielkie wymagania sprzętowe
  • silna stymulacja wielu zmysłów
  • chroni przed samoistną, patologiczną kompensacją
  • funkcjonalne rozwiązania dla problemów ruchowych dnia codziennego
  • pozytywne rozpoczęcie terapii – uruchamia się części ciała z dala od faktycznego miejsca dysfunkcji, co buduje w chorym wiarę we własne siły bez obawy o wystąpienie bólu
  • pacjent jest partnerem fizjoterapeuty, ponieważ to on określa zakres i granice działania oraz ustala cele terapii, a terapeuta jest doradcą, przez co pacjent zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy

Źródło: wylecz.to ”metoda PNF – co to jest, wskazania, kiedy się stosuje w rehabilitacji”, mp.pl ”metoda PNF”

Posted by Ola

Udostępnij!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Przewiń do góry
Translate »